كلام هدايت

خواندن قرآن، تمامش نيست بهر مردگان 
قلب هاي مرده را بايد به قرآن، زنده کرد 
آنکه آياتش تلاوت، با دل خاضع، نمود 
قلب ظلماني خود را، اختر تابنده کرد 

امام علي (ع) مي فرمايد: «خانه اي که درآن، قرآن خوانده مي شود و از خداي عزوجل، فراوان ياد مي گردد، برکتش افزايش مي يابد و فرشتگان درآن حضور پيدا مي کنند و شياطين ازآن مي گريزند» . 
چه زيباست، هنگامي که تلاوت قرآن، در سکوت و تنهايي شب، تمامي ذرات وجود انسان را به نشاط و شادابي وامي دارد و روح و به هيجان آمده و از شدت شور و التهاب، طاقت ماندن در قفس تن را از دست مي دهد و بي صبرانه، خود را به پنجره ي بسته ي اين قفس مي زند؛ تا راهي گشوده و به عرش خدا پرواز کند. 
حالت عجيب و حيرت انگيزي است که توصيف آن، با هيچ قلم و انديشه اي ميسر نيست. آن لحظه اي که از آب درياي معرفت قرآني خود راسيراب نموده و با نسيم نوازشگر آيه هاي تکان دهنده اش، به د لهايمان نويد مي دهيم که: «الا بذکر الله تطمئن القلوب» . (سوره ي رعد، آيه ي 28) 
وقتي با تکيه بر قرآن، به عرش مي توان سفرکرد. وقتي به معراج و سير عالم پاک مي توان سفر کرد. ديگر دلتنگي و خستگي معنا ندارد. پس، آن گاه که غوغاي زندگي، انسان را از خويش مي ربايد و وسوسه هاي توان شکن و ايمان سوز تهديدش مي نمايد بايد خلوتي گزيد و به تلاوت آيات وحي مشغول شد. آنگاه، شفافيت آسمان دل را از وراي همه ي غبارها و تيرگي ها مي توان به نظاره نشست. 
امام صادق (ع) مي فرمايند: «در روز قيامت، فردي را براي حساب صدا مي زنند، پس، قرآن در پيش روي او قرار مي گيرد و عرض مي کند: خدايا، من قرآنم و اين بنده ي تو در راه تلاوت من خود را درسختي انداخته و در دل شب ها، مرا تلاوت کرده و قلبش، روشن و اشکش، جاري شده است. پروردگارا، او را از من خشنودکن. همچنان که من از او خشنودم» . 
کلاس قرآن، کلاسي است پر از پاکي و خلوص که درآن تواضع، خشوع. صفا، آرامش، خودسازي، معرفت،کمال و عشق و عاشقي تدريس مي شود. در اين کلاس، قلب ها به خدا نزديک است. اشک ها زلال است، آن هنگام که آيات بشارت را مي خوا ني، برق اميد، سراسر وجودت را فرا مي گيرد وآن زمان که به آيات عذاب مي رسي، برق خوف تو را بيدار و هشدار مي نمايد، به که چه شيرين است، قطره اي از درياي بيکران قرآن نوشيدن وچه زيبنده اند، تاليان و حاملان و عاملان به اين مصحف حق تعالي! 
چه زيباست، لحظه ي تلاوت آيات دوست! ،دل از همه بريدن و فقط دل به او دادن و جلوه ي حضور يار را ديدن.

اي دوست هر آنچه هست نو رخ توست 
فرياد رس دل نظر فرخ توست

کلاس معنوي قرآن انسان را با معرفت و عاشق مي کند. هرکس مي خواهد معني عشق به الله را بفهمد، بايد با کاروان قرآن و قرآنيان همسفر شود و جرعه اي ازآن را بنوشد. آنگاه است که خدواند هم، عاشق تو ميشود: «فاتبعوني يحببکم الله» . (آل عمران، آيه ي 31) آخر بي عشق، سر عش پرسيدن ازعاشقان کاري بيهوده است. خود، بايد در وادي عشق گام نهي، تا سرآن را دريابي. بهترين راه، اين است که خود، از نزديک با اين کلاس آشنا شوي. و بدان! که مولاي متقيان، قرآن ناطق علي (ع) مي فرمايد: «قلبي که ظرف آيات الهي است، عذاب نمي شود». 
ملاصدرا، در تفسير سوره ي واقعه، مي فرمايد: « بسيار به مطالعه ي کتب حکما پرداختم، تا آنجا که گمان کردم و کسي هستم، ولي همين که بصيرتم باز شد، خودم را ازعلوم واقعي خالي ديدم و درآخر عمر، به فکر رفتم که سراغ تدبر، در قرآن و روايات محمد و آل محمد (ص) بروم. من يقين کردم که کارم بي اساس بوده است؛ زيرا درطول عمرم، به جاي نور، درسايه ايستاده بودم. از غصه، جانم آتش گرفت و قلبم و شعله کشيد، تا رحمت الهي دستم را گرفت و مرا با اسرار قرآن آشنا کرد و شروع به تفسير و تدبر در قرآن کردم و در خانه ي وحي را کوبيدم، درها باز شد و پردها کنار رفت و ديدم، فرشتگان به من مي گويند: «سلام عليکم طبتم فادخلوها خالدين» . (سوره ي زمر، آيه ي73) من، اکنون که دست به نوشتن اسرار قرآن زدم، اقرار مي کنم که قرآن، درياي عميقي است که جز با لطف الهي، امکان ورود در آن نيست. ولي چه کنم که عمرم کوتاه و بدنم ناتوان، قلبم شکسته و سرمايه ام کم، ابزارکار ناقص و روحم کوچک است» . 
پس، بر مونسان کلام وحي است که قدر مؤانست با کلام خدا را بدانند و هر روز، سجده ي شکر بر درگاه او بسايند زيرا؛ «لئن شکرتم لأزيدئکم» . (سوره ي ابراهيم، آيه ي 7)