در میان آیات الهی ،آیات فراوانی هستند كه معركه آرای مفسرین و محققین در زمینه علوم قرآن هستند و هر یك در صدد اثبات و رد نسخ در این آیات هستند، اما آنچه در قران مجید صراحتا اشاره به مسئله ناسخ و منسوخ دارد، آیه 106 از سوره بقره است .

قرآنیكی از عقائد مهمی كه شیعه با توجه به آیات و روایات متعدد،قرن ها به آن پایبند بوده و در صدد فهم هرچه بیشتر آن بوده است ،این مسئله است كه قرآن كریم علاوه بر ظاهر جملات و كلماتی كه در آن، به كار رفته است، دارای مفاهیمی عمیق تر و پنهان تری هستند كه از جمله روایات مهمی كه این مطلب را به اثبات می رساند روایتی است كه در این زمینه از امیر مومنان علی (علیه السلام) نقل شده است كه فرمودند : (عن امیرالمۆمنین (علیه السلام) قال: ما من آیه الاّ و لها أربعه معان، ظاهر و باطن و حدّ و مطلع، فالظّاهر التّلاوه، و الباطن الفهم، و الحدّ هو احكام الحلال الحرام و المطلع هو مراد الله من العبد بها: از امیرالمۆمنین علی (علیه السلام) نقل شده كه فرمود: هیچ آیه‌ای در قرآن نیست، مگر این كه چهار معنا دارد: 1. ظاهر 2. باطن 3. حدّ 4. مطلع. ظاهر قرآن همان تلاوت است و باطن آن فهم، حدّ احكام حلال و حرام [و حدود الله] است و «مطلع» همان چیزی است كه خداوند آن را از بنده‌اش می‌خواهد)( تفسیر الصّافی،1/31)