از تفسير اجمالى آيه قبل معلوم شد كه چه چيز بايد انفاق كنيم، و چه كسانى شايسته انفاقند. آيه بعد به مقدار و كميّت انفاق مى پردازد. توجّه كنيد:«(يَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ); مفسّران در تفسير واژه «عفو» اختلاف نظر دارند، كه به سه مورد آن ـ كه قابل ملاحظه است ـ اشاره مى شود.1ـ تعادل در انفاق، نه اسراف و نه تبذير;(1) پيامبر اسلام(صلى الله عليه وآله) در منزل جهت نماز ظهر آماده مى شد، يك دست لباسش را شسته و آن را روى بند انداخته بود تا بخشكد، و لباس ديگر را به نيازمندى كه در خانه اش را كوبيده بود و تقاضاى كمك داشت داد. و لباس ديگرى براى رفتن به مسجد نداشت.مسلمانان منتظر حضرت بودند تا نماز جماعت را برگزار كنند، امّا خبرى از پيامبر نبود. در اينجا آيه 29 سوره اسراء نازل شد كه: بيش از حد انفاق مكن، تا مورد سرزنش قرارگيرى و از كار فرو مانى.(2)البتّه غالب مردم در انفاق زياده روى نمى كنند، و از اين جهت نيازى به سفارش ندارند، امّا دچار بخل وكوتاهى در انفاق مى شوند. و با دادن مبلغ مختصرى دست و قلب آنها مى لرزد. طبق اين تفسير، آيه شريفه نه بخل در انفاق را مى پسندد، و نه زياده روى در انفاق را سفارش مى كند، بلكه توصيه به حدّ وسط و اعتدال در انفاق مى كند.