فتنه در آيات قرآن دو معنا دارد:1ـ در برخى از آيات منظور از فتنه شكنجه است; مشركان مكّه مسلمانانى همچون عمّار ياسر را شكنجه مى كردند. پدر و مادر عمّار را آن قدر شكنجه نمودند كه به شهادت آن بزرگواران منتهى شد. طبق اين تفسير، اگر مسلمانان در ماههاى حرام دست از جنگ بكشند، در حالى كه مشركان به شكنجه مسلمانان ادامه مى دهند كار صحيحى نيست.2ـ ناامنى معناى ديگر فتنه در آيات قرآن مجيد است; ناامنى از جنگ تمام عيار بدتر است، زيرا جنگ حساب و كتاب دارد، امّا ناامنى حساب و كتابى ندارد. تروريستها اتومبيلى را پر از موادّ مخدّر نموده آن را در بازار مسلمانان منفجر مى كنند، كه در نتيجه بچه و بزرگ، زن و مرد، شيعه و سنّى بيمار و سالم، همگى كشته مى شوند.

درگيرى دائم مستكبران و مسلمانان

مستكبران عالم دست از ايذا و آزار مسلمانان برنمى دارند. و هر زمان كه مسلمانان يك گام عقب نشينى كنند

آنها يك قدم جلوتر مى آيند. آنها زمانى از ما راضى خواهند شد كه با اسلام خداحافظى كنيم. همان گونه كه

خداوند متعال در مورد يهود و نصارا در آيه شريفه 120 سوره بقره مى فرمايد:«(وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلاَ

النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ); هرگز يهود و نصارا از تو راضى نخواهند شد، تا (به طور كامل، تسليم خواسته هاى

آنها شوى، و) از آيين (تحريف يافته) آنان، پيروى كنى».بنابر اين نبايد در پى جلب رضايت آنها باشيم، بلكه بايد به

وظيفه خود عمل كنيم.