كلام هدايت

امانت هاي پيامبر (ص) 
 

قال رسول الله (ص): «اني تارکم فيکم الثقلين کتاب الله و عترتي» 
کتاب خدا (قرآن) و اهل بيت (ع) دو يادگار و امانت جدايي ناپذير پيامبر (ص) مي باشند. آيه الله جوادي آملي، قرآن شناسي بزرگ، مي گويد: «اگر قرآن منهاي اهل بيت تلقي شود، همانند تلقي قرآن، منهاي قرآن است، هرگز به مقصد نخواهد رسيد» . 
پس وحي، بيتي دارد و مهبطي، مفسري دارد و شريکي، بيت و خانه ي وحي، قرآن است و مهبط و محل نزولش، همان هايندکه: «السلام عليکم يا اهل بيت النبوه و مهبط الوحي» در شأنشان آمده است. 
اهل بيت پيامبر (ص)، شريک قرآنند و اوصاف قرآن، اوصاف آنها. 
قرآن نور است. اهل بيت هم «خلقکم الله انوارا» هستند. 
قرآن شفا است. اهل بيت هم شفا و طبيب دردمندانند. 
قرآن بهار است. اهل بيت هم: ربيع الانام بهار انسان هايند. 
پس حافظ قرآن بايد، حافظ و محافظ اهل بيت هم، باشد و قرآن درسينه را، با ولايت کامل نمايد؛ چرا که خود قرآن صراحتا، در روز غدير وانتخاب علي (ع)، به ولايت امري مسلمانان، مي فرمايد: «اليوم اکملت لکم دينکم واتممت عليکم نعمتي» . (سوره ي مائده، آيه ي 3) 
آري، قرآن و اهل بيت، مکمل و معرف و مفسر همند، به هوش بايد بود که نور قرآن، به تنهايي هادي وهدايتگر نيست. شفا نيست. باعث طراوات و زنده شدن دل ها نمي گردد. نور وحي و نور ائمه، عدل يکديگرند و به تنهايي ناقصند. 
قرآن صامت، با انسان، ارتباط برقرار نکرده و پيام رساني نخواهد داشت، بلکه بايد، قرآن ناطق بيايد و ترنم قرآنش، گوش و دل و جان را، نوازش داده وآيات را تفسير نمايد، تأويل نمايد و با صورت ملکوتيش جان هاي مرده را، حيات جاودان، بخشد. 
منبع: کتاب بشارت