مجلس خبرگان و نفوذ فتنه گران

در مکتب اسلام، انتخاب ولی امر بدست خداست و اوست که افرادی را که شایستگی داشته باشند به این مقام می رساند« اللَّـهُ أَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسَالَتَهُ[انعام/۱۲۴] خداوند آگاهتر است که رسالت خویش را کجا قرار دهد!» لذا وقتی کسی از سوی خداوند به عنوان پیامبر، امام و رهبر جامعه منصوب شد، دیگران حق اعتراض ندارند و باید از او اطاعت کنند تا از رهگذر همین اطاعت از ولی امر، محبوب خدا شده، به مقام قرب الهی نزدیک تر شوند. « قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّـهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللَّـهُ وَیَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ [آل عمران/۳۱] بگو: «اگر خدا را دوست می‌دارید، از من پیروی کنید! تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد؛ و گناهانتان را ببخشد»
 حال اگر کسی یا کسانی پیدا شوند که خود را بهتر از ولی امر و برتر از او بدانند، به مخالفت با حکم خدا برخواسته اند و کمر به نابودی خویش بسته اند. از جمله این افراد می توان به  طلحه و زبیر اشاره کرد که دارای سرنوشتی عجیب و حیرت انگیز هستند. این دو، شخصیتهایی هستند که خود را برای منصبت خلافت و جانشیتی پیامبر، برتر و و اولی می دانستند؛ زیرا قبل از شروع جنگ جمل، امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) از زبیر دعوت کرد تا آنچه را که پیامبر فرموده بود به او یادآوری کند، اما زبیر در جواب حضرت گفت: «أَنِّی لا أَرَاکَ لِهَذَا الأَمْرِ أَهْلا وَلا أَوْلَی بِهِ مِنَّا [۱] من تو را برای امر خلافت مناسب نمی‌بینم و برای خلافت نسبت به ما اولویتی نداری» این افراد ازآنجاکه خود را شایسته حکومت بر مردم می‌دیدند، بیعت خود با حضرت امیر (علیه السلام) را شکستند تا شاید بتوانند با جنگ و تهدید، تعیین حاکم اسلامی را مانند زمان خلیفه دوم به‌دست شورا بسپارند و آن حضرت را از خلافت و حکومت برکنار نمایند.
اطاعت از ولی فقیه همانند امام معصوم
در عصر غیبت امام زمان(علیه السلام) که امام معصوم در میان مردم حضور ندارد، رهبری و هدایت جامعه از سوی ائمه اطهار(علیهم السلام) به فقها واگذار شده است. امام صادق(علیه السلام) در یک حکم عمومی، علما را به عنوان حاکمان جامعه اسلامی منصوب کرده است.« مَنْ كَانَ مِنْكُمْ مِمَّنْ قَدْ رَوَى حَدِیثَنَا وَ نَظَرَ فِی حَلَالِنَا وَ حَرَامِنَا وَ عَرَفَ أَحْكَامَنَا فَلْیَرْضَوْا بِهِ حَكَماً فَإِنِّی قَدْ جَعَلْتُهُ عَلَیْكُمْ حَاكِماً فَإِذَا حَكَمَ بِحُكْمِنَا فَلَمْ یَقْبَلْهُ مِنْهُ فَإِنَّمَا اسْتَخَفَّ بِحُكْمِ اللَّهِ وَ عَلَیْنَا رَدَّ وَ الرَّادُّ عَلَیْنَا الرَّادُّ عَلَى اللَّهِ وَ هُوَ عَلَى حَدِّ الشِّرْكِ بِاللَّهِ[۲] هرکس از شما که راوی حدیث ما باشد، و در حلال و حرام ما بنگرد و در آن صاحب‌نظر باشد و احکام ما را بشناسد، او را به عنوان داور بپذیرید. همانا من او را حاكم بر شما قرار دادم؛ پس هرگاه حکمی کرد و از او قبول نکردند، حکم خدا را سبک شمرده‌اند و ما را رد کرده‌اند، و آن کس که ما را رد کند خدا را رد کرده، و رد کردن خدا در حد شرک به خدای متعال است.»
اطاعت از چنین فقیهی مثل اطاعت خدا و پیامبر(صلی الله علیه و آله) و امام معصوم(علیه السلام) واجب و لازم و مخالفت با او حرام و ممنوع است. اما از آنجا که پیدا کردن چنین فقیهی که آشنای با حلال و حرام باشد و آنها را مراعات نماید و یا به عبارتی دارای تقوا بوده و بتواند با هوای نفس خویش مخالفت نماید[۳]، کاری آسان و عمومی نیست، در جمهوری اسلامی ایران، این وظیفه بر عهده خبرگان و بزرگانی از علما قرار داده شده است تا از میان همه علماء کسی را که حائز همه شرایط رهبری جامعه اسلامی است شناسایی کرده و در موقع لزوم معرفی نمایند.
مواظب نفوذ فتنه گران باشید
  در دوره کنونی عده‌ای زخم‌خورده که همواره خود را دارای اهلیت بیشتری برای رسیدن به مقام رهبری و حکومت می‌دانستند، دست به اقداماتی زده‌اند که ازجمله آنها می‌توان به نفوذ در مجلس خبرگان رهبری برای تبدیل رهبری به شورای رهبری یا حداقل محدود کردن اختیارات آن اشاره کرد.
این افراد می‌کوشند تا با وارد کردن افراد هم‌فکر خود و افزایش تعداد حامیان فکری خود در مجلس خبرگان، به این نظریه خود در قالب قانون جامه عمل بپوشانند. از این رو باید با شناخت ویژگی های یک فرد خبره، و رای به افراد دارای صلاحیت، مانع از ورود برخی افراد و هم فکران آنها شد. خبرگان دلسوز و حقیقی شرائطی دارند که فهرست وار به آنها اشاره می‌شود: اجتهاد و فقاهت؛ عدالت؛ وارستگی و زهد؛ آگاهی و زمان‌شناسی؛ جهاد و فداکاری؛ عدم وابستگی فکری و سیاسی به جریانهای کفر و نفاق؛ توان تشخیص مصلحت دین و دنیای مردم. به این ترتیب می‌توان گفت خبرگان؛ عالمانی زاهد، زمان‌شناس، شجاع و دارای فقاهت و بصیرت‌اند که مورد اعتماد مردم قرار می‌گیرند و به نمایندگی از سوی آنها صالح‌ترین فرد را برای ولایت و رهبری امت انتخاب می‌کنند.
وظیفه حساس مردم
به نظر می‌رسد در این دوره حساس، باید در انتخاب اصلح نهایت دقت و وسواس را داشت. بررسی کتاب‌ها، پیام‌ها، سخنان و ارتباطات کاندیداهای گوناگون، از بهترین روشهای شناخت داوطلبان حضور در این مجلس است. موضع‌گیری افراد در قبال حوادث گذشته و خصوصاً فتنه‌ها ازجمله مواردی است که باید موردبررسی دقیق و موشکافانه قرار گیرد تا افرادی انتخاب شوند که در موقعیت‌های دشوار بتوانند با شجاعت و صلابت به وظیفه خود عمل کنند.
نتیجه‌گیری
در این دوره از انتخابات مجلس خبرگان رهبری که عده‌ای درصددند تا با نفوذ به مهمترین نهاد تصمیم‌گیری در جمهوری اسلامی، نقشه‌های شوم خود درباره محدود کردن اختیارات ولی‌فقیه یا تبدیل رهبری به شورای رهبری را جامه عمل بپوشانند، لازم است مردم  با حضور گسترده خود در انتخابات و انتخاب افرادی که زمان‌شناس، شجاع و دارای فقاهت و بصیرت هستند، نقشه‌های فتنه گران و افراد نفوذی آنها را نقش بر آب کنند و با این کار موجبات عزت و سرافرازی نظام جمهوری اسلامی را با دستان خود رقم بزنند.

پی‌نوشت ها:
۱. انساب الاشراف: ج ۲ ص ۲۵۵.
۲.الکافی: ج۱ ص۶۷.
۳. امام حسن عسکری(علیه السلام) در روایتی این شرایط را به صورت روشنتری بیان فرموده است« فَأَمَّا مَنْ كَانَ مِنَ الْفُقَهَاءِ صَائِناً لِنَفْسِهِ حَافِظاً لِدِینِهِ مُخَالِفاً عَلَى هَوَاهُ مُطِیعاً لِأَمْرِ مَوْلَاهُ فَلِلْعَوَامِّ أَنْ یُقَلِّدُوهُ وَ ذَلِكَ لَا یَكُونُ إِلَّا بَعْضَ فُقَهَاءِ الشِّیعَةِ لَا كُلَّهُم‏» وسائل الشیعه: ج۲۷ ص۱۳۱.


رهپویان قرآن