مسأله نخستین: بیان فضایل این آیه است. از رسول خدا صلی ‏الله‏ علیه‏ و‏آله روایت کرده ‏اند که فرمود: این آیه را در هیچ خانه‏ ای نخوانند مگر این‏که شیاطین سی روز آن خانه را رها کنند و ساحر و ساحره ‏یی در آن درنیاید، چهل شب و از حضرت علی علیه ‏السلام می‏ آید که فرمود:
از پیامبر شنیدم بر چوب پاره ‏های منبر در حالی که می‏گفت: هر کس آیةُ الکرسی را به دنبال هر نماز واجبی بخواند او را از وارد شدن به بهشت باز نمی‏دارد، مگر مرگ و بر آن مواظبت نمی‏ورزد (یعنی پیوسته نمی‏خواند)مگر صدّیقی یا عابدی و هر کس آن را بخواند وقتی که به رختخواب خود می‏رود. خداوند او را ایمن می‏دارد و همسایه‏ اش را و همسایه همسایه ‏اش را و خانه ‏هایی را که گرداگردِ او است.
گویند: صحابه درباره فاضل ‏ترین آیه در قرآن با هم سخن می‏گفتند، پس حضرت علی علیه ‏السلام آنان را فرمود: شما درباره آیة الکرسی چه می‏گویید؟ آنگاه گفت: رسول صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله مرا گفت: ای علی! سید بشر، آدم است و سیّد عرب، محمد صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله و در این فخری نیست و سید کلام، قرآن است و سیّد قرآن، بقره است و سید بقره، آیة الکرسی.
و باز از حضرت علی علیه‏ السلام روایت کرده‏اند که: چون روز بَدْر بود، من قتال کردم. آنگاه به نزد رسول خدا صلی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله آمدم تا چه می‏کند، چون آمدم دیدم که در سجده است و می‏گوید: «یا حیُّ یا قَیوُّمُ» و بر آن چیزی نمی‏افزاید؛ آنگاه باز به قتال بازگشتم. سپس باز آمدم و او همان کلمات را می‏گفت و همچنان می‏رفتم و می‏آمدم و به او می‏نگریستم و او بر آن گفتار چیزی نمی ‏افزود، تا اینکه خداوند او را فتح داد.