سوگندهاى چهارگانه سوگندهاى سوره ذاريات

و الذاریات ذروا سوگند به بادهايى كه (ابرها را) به حركت در مى آورند، فالحاملات حملا سوگند به آن ابرها كه بار

سنگينى (از باران را) با خود حمل مى كنند، فالجاریات یسرا و سوگند به كشتيهايى كه به آسانى به حركت در

مى آيند، فالمدبرات امرا و سوگند به فرشتگانى كه كارها را تقسيم مى كنند (آرى آنچه به شما وعده شده قطعاً

راست است; و بى شك (رستاخيز و) جزاى اعمال واقع شدنى است! الف) تفسيرى از حضرت على(عليه

السلام) منظور از «ذاريات» بادهايى است كه حركت مى كند، و ابرها را در آسمان مى گستراند، و هر قطعه ابرى

را به جايى مى برد كه مأمور باريدن در آنجاست. يا بادهايى كه دانه هاى گياهان را به نقاط مختلف زمين مى برد

تا در آنجا برويد. و امّا «حاملات» ابرهايى كه هزاران تن آب را حمل مى كنند. اگر خوب دقت كنيد خداوند قادر

درياهاى متعدّدى را در قالب ابرها بر بالاى سر ما . پيام آيات مذكور اين است كه عالم حساب و كتاب دارد، و

خداوند حكيم است. بنابراين در مجموعه اى كه مدير آن شخص حكيمى است، و بر اساس نظم و حساب و كتاب

اداره مى شود، شكّى در تحقّق وعده هاى داده شده نداشته باشيد. علاوه بر اينكه شما نيز هماهنگ با

مجموعه آفرينش شويد، و به كارهاى خويش نظم خاصّى ببخشيد، و بر سرِ عهد و پيمانتان باشيد، و از آن تخلّف

ننماييد، هر چند به نفع شما نباشد.

سوگندهاى سوره انشقاق سوگندهاى چهارگانه:

(فَلاَ أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ); نه نه سوگند به شفق (وَاللَّيْلِ وَمَا وَسَقَ); سوگند به شب و آنچه [شب] فروپوشاند (وَالْقَمَرِ

إِذَا اتَّسَقَ); سوگند به ماه چون [ب در] تمام شود

تمام قسمهاى بالا براى بيان اين حقيقت است كه: اى انسان! تو نيز در دوران عمرت دائماً در حال تغيير و تحوّل

هستى، همان گونه كه ديگر موجودات مشمول اين قانون هستند. آنكه هرگز فانى نشود، و تغييرناپذير است، فقط

ذات پاك و ازلى و ابدى اوست.

سوگندهاى سوره بروج

(وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ); سوگند به آسمان كه داراى برجهاى بسيار است (وَالْيَوْمِ الْمَوْعُودِ); قسم به «يوم موعود»

است. روز موعود پايان دنيا و آغاز جهان آخرت است. (وَشَاهِد وَمَشْهُود); «شاهد» وجود مبارك پيامبر اسلام(ص)،

و «مشهود» اعمال امّت اسلامى يا جميع امّتهاست.

سوگند به آسمان كه داراى برجهاى بسيار است، و سوگند به آن موعود، و سوگند به «شاهد» و «مشهود»،

مرگ بر شكنجه گران صاحب گودال (آتش). سوگندهاى چهارگانه براى بيان اين حقيقت است كه شكنجه گران به

سزاى اعمالشان رسيدند. ضمناً معلوم مى شود كه يهوديان صهيونيست از قديم الايّام شكنجه گر بوده اند. نتيجه

اينكه شكنجه در اسلام، آن قدر مذموم و زشت و ناپسند است كه خداوند براى نابودى شكنجه گران چهار سوگند

ياد كرده است.

خداوند متعال با قسم به آسمان و روز قيامت و شاهد و مشهود، سخن از نابودى شكنجه گران به ميان آورده

است. معناى اين سخن آن است كه حساب و كتاب حتّى در همين دنيا حاكم است، و ظالمان بالاخره به مكافات

اعمال ظالمانه خود مى رسند. اصحاب اُخدود در همين دنيا دچار مكافات عمل گشته، و نابود شدند. ما نيز بايد از

اين مسأله درس عبرت گرفته، و مواظب و مراقب اعمالمان باشيم، و از آن غفلت نكنيم.